Waarom is afscheid nemen toch zo moeilijk, terwijl ik dat eigenlijk wel wil?

Waarom is afscheid nemen toch zo moeilijk, terwijl ik dat eigenlijk wel wil?

Soms houden we dingen vast uit angst, angst voor spijt wanneer blijkt dat we het toch nog nodig hebben, of angst voor het hebben van onvoldoende geld om het te kunnen kopen als je het toch nodig hebt. Dan kan het helpen om te beseffen:

  • Waar ben je nu daadwerkelijk bang voor?
  • Is deze angst reëel?

Soms houden we dingen vast uit schuldgevoel. Je hebt ze gekregen van iemand waar je veel van houdt en bent bang wat degene ervan vindt als je ze wegdoet. Over het algemeen willen mensen die van je houden niet dat je hun cadeaus blijft houden terwijl ze een last voor je zijn. Het plezier zit hem in het geven, in de tijd dat je er plezier van gehad hebt. Het zal niet de bedoeling van de gever zijn geweest dat je alleen uit schuldgevoel de cadeaus ruimte laat innemen, terwijl je iedere keer dat je ernaar kijkt er een vervelend gevoel van krijgt. Ze zijn bedoeld om je een plezier te doen, of in ieder geval de gever een plezier te doen, op het moment dat het gegeven is. Cadeaus hoef je niet eeuwig te bewaren.

Soms houden we vast aan dingen, omdat we moeite hebben dat de tijd zo snel gaat. Hierdoor kan het voorkomen dat je dozen vol eerste kleertjes, schoentjes, tandjes, tekeningen, etc van je kind of kinderen bewaart. Er is niks mis mee om deze dingen te bewaren, maar soms is de hoeveelheid zo groot dat je niet meer kunt genieten als je ernaar kijkt. De bedoeling is dat deze memorabilia je blij maken als je er nog eens doorheen gaat. Niet dat je niet durft te laten zien hoeveel je hebt bewaard. Het is niet de bedoeling dat het zoveel ruimte inneemt dat je niet genoeg ruimte hebt voor de spullen die nu belangrijk zijn in je leven. Het is belangrijk om te leren accepteren dat die tijd voorbijgaat en dat ook al bewaar je nog zo veel spullen je die tijd niet terugkrijgt.

Soms houden we vast aan dingen omdat we ons schamen dat we dingen hebben gekocht die we helemaal niet nodig bleken te hebben, ook niet gebruiken en nu eigenlijk niet meer willen. Het heeft wel geld gekost en achteraf had je dat beter voor iets anders had kunnen gebruiken. Met de voorwerpen op zich is niks mis, maar ze passen niet (meer) bij jou. Het doet de wereld ook geen goed als je ze ongebruikt en ongewenst in je huis laat staan. Probeer ze te verkopen of een goed doel te vinden wat ze graag van je overneemt of geef jezelf permissie om ze weg te gooien. Je kunt de aankoop niet meer terugdraaien, maar dat betekent niet dat de miskoop eeuwig ruimte in je huis moet innemen om je daaraan te herinneren.

Soms houden we vast aan dingen, omdat we tegen verspilling en voor het milieu zijn. Dat is op zich een heel nobel streven. Eigenlijk is het een soort schuldgevoel, maar dan ten opzichte van de maatschappij of de natuur. Toch vraag ik me af, heeft het echt zin dat deze spullen zich opstapelen in jouw huis? Is het echt beter voor het milieu als ze in jouw huis in de weg blijven liggen en niet gebruikt worden? Als het nog zinvolle spullen zijn, dan horen ze op een plek waar mensen die spullen op kunnen halen zodat ze daadwerkelijk gebruikt worden. Het verleden kun je niet terugdraaien. Je kunt wel met jezelf afspreken dat je in de toekomst meer gaat handelen naar je idealen op het gebied van milieu, maar gun jezelf voor nu een schone frisse en eenvoudige start, zonder al die overbodige spullen die geen gebruiksbestemming (meer) hebben.